İmâm-ı Rabbânî Ahmed Sirhindî, hicrî 971 senesinde Hindistan’ın Sirhind kasabasında doğdu.

Babası Şeyh Abdülehad, Çiştiyye ve Kadiriyye tarikatlarından icazetli bir şeyh ve âlim idi.

Hafızlık yaptı ve babasından bazı dersler gördü. Sonra eğitimini geliştirmek için Siyalkût’a (Sialkot) gitti. Mevlâna Kemal Keşmîrî’den aklî ilimler; mantık, felsefe, Mevlâna Yakûp Sarfî Keşmîrî’den de hadis okudu. On yedi yaşına geldiğinde (988/1581) zahirî ilimleri tamamlamış olarak babasının yanına döndü ve ders vermeye başladı. Nakşibendiyye tarikatına intisap edip bir müddet seyr ü sülukten sonra Nakşibendiyye usûlüyle halkı irşada başladı.

İmâm-ı Rabbânî Ahmed Sirhindî’nin “Müceddid-i elf-i sânî” (hicrî ikinci bin yılın yenileyicisi) lakabına istinaden müridleri ile devam eden Nakşbendî koluna Müceddidiyye adı verilmiştir.

İmâm-ı Rabbânî Ahmed Sirhindî (ö. 1624) tekke ile medreseyi uzlaştırmak için çaba sarf etmiş bir yenilikçidir. Dini ihya faaliyetleri, tasavvufa getirdiği yeni yorumlar ve sonraki nesiller üzerindeki tesiriyle tarihte iz bırakmış önemli bir şahsiyet ve bir ekoldür. Onun kişiliği ve fikirleri, vefatından asırlarca sonra özellikle Hint alt-kıtasında hem “ilmî” muhitlerce, hem de “özgürlük”, “ıslah” ve “ihya” hareketlerinin önde gelen temsilcileri tarafından yeniden keşfedilmiştir.

ESERLERİ
Mektûbât
Mebde’ ve Meâd
İsbâtü’n-nübüvve
Redd-i Şîa (Te’yîd-i Ehl-i Sünnet)
Risale-i Tehlîliyye
Ta'lîkât ber Şerh-i Rubâ'iyyât-ı Hâce Bâkî Billâh
Maârif-i Ledünniyye
Mükâşefât-ı Gaybiyye