Bediüzzaman Said Nursî, 1876'da Bitlis vilayetine bağlı Hizan ilçesi Nurs köyünde dünyaya geldi. Çocukluğunda çevresindeki medreselerde eğitim gördü. Kendisinde görülen harikulade zekâ ve hafıza sebebiyle önceleri Molla Said-i Meşhur diye tanındı. Daha sonra "Zamanın Harikası" anlamında "Bediüzzaman" ünvanıyla şöhret buldu. 1900'lü yılların başında, doğuda Medresetü-z Zehra adında, din ve fen ilimlerinin birlikte okutulduğu bir İslam Üniversitesi kurmak fikriyle ülkenin yönetim ve hilafet merkezi olan İstanbul'a geldi ve hayatı boyunca bu fikrini gerçekleştirmek için gayret gösterdi. Doğrudan istediği şekilde bir üniversite kuramamakla birlikte dünyanın her tarafına uzanan ilim evleri açılması ile Bediüzzaman'ın hayalini kurduğu ilim yuvaları farklı bir şekilde vücut buldu. 1. Dünya Savaşı yıllarında doğu cephesinde gönüllü alay komutanı olarak hizmet etti. Savaş esnasında yaralanıp 2,5 yıl Rusya'da esir kaldı. 1917'deki Bolşevik İhtilali esnasındaki kargaşadan yararlanıp esaretten kurtuldu. Dönüşte, Genelkurmay'ın kontenjanından Osmanlı'nın en üst düzey dinî danışma merkezi olan Dar-ül Hikmet-il İslamiyye'de görev yaptı. İngilizlerin İstanbul'u işgali yıllarında onların aleyhinde Hutuvat-ı Sitte adıyla bir risale neşretti. Anadolu'da başlatılan İstiklal mücadelesine destek verdi. 1925 yılında Van'da eğitim faaliyetlerinde bulunurken, o sırada meydana gelen Şeyh Said hareketi sebebiyle, bu harekete karşı çıktığı halde tedbir olarak önce Burdur'a, ardından Isparta ve Barla'ya gönderildi. Burada 8 yıl kaldı. Risale-i Nur isimli Kur'an tefsirinin çoğu bölümlerini burada yazdı. Eserleri ve fikirleri sebebiyle Eskişehir Mahkemesine sevk edildi. Sürgüne gönderildiği Kastamonu'da eserlerini yazmaya devam etti. 1943'te Denizli Mahkemesi'ne, 1948'de Afyon Mahkemesi'ne sevk edildi. Mahkemeler beraatla neticelendi. 1950'de çok partili hayata geçildiğinde dini hak ve hürriyetler genişledi. Bediüzzaman, bu dönemde eserlerini matbaalarda bastırdı. Bediüzzaman Said Nursi, 23 Mart 1960'ta Hakk'ın rahmetine kavuştu.

Tam isimleri İhvân-ı safâ ve hullân-ı vefâ, yâni “saflık kardeşleri ve vefâ dostları” olan bu cemâat, kendi içinde bir hiyerarşi ile teşkilatlanmıştı; çıraklar, reîsler, hakîmler ve melikler. Çeşitli şehirlerde organize olmuşlar, ilim adamları yetiştirmişler ve dünyâ târihinin ilk ansiklopedisini vücuda getirmişlerdi. Toplam elli iki risâleden oluşan ve mantıktan matematiğe, ilâhiyâttan kimyaya kadar zamanlarının tüm ilim dallarındaki temel bilgileri derlemişlerdi. Tabii bu risâlelerin, kendilerine has bir ilimler tasnîfi dâiresinde gerçekleştirildiğini de kaydetmek lâzımdır. İhvân-ı Safâ temel endîşelerini “yanlış bilgiler ve bâtıl düşüncelerle kirletilmiş olan dini, felsefe ile yeniden temizlemek” cümlesiyle ifâde ettiğinden, ayrıca dikkate ve incelenmeye değerdir. Ancak onların bugüne bıraktıkları en anlamlı miras, kendi ifadeleriyle şu düsturlarıdır: “Kardeşlerimizin ilimlerden hiçbirine düşman olmamaları, hiçbir kitabı hor görmemeleri, mezheplerden hiç birine ön yargıyla bakıp taassuba düşmemeleri gerekir. Çünkü bizim görüş ve mezhebimiz, bütün mezhepleri kapsar, onlardan hiç birine düşman değildir ve bütün ilimleri kuşatır. Bu da başlangıcı ve sonu, gizliliği ve açıklığı... itibârıyla hepsinin bir tek prensip, bir tek sebep ve bir tek âlem ve bir tek rûhtan meydana gelmeleri bakımından duyulur ve akledilir varlıkların tetkikidir.” İhvân-ı Safâ risâleleri kendi ilimler tasnîfi gereğince dört ana gruba ayrılır: 1. Riyâziyât risâleleri (14 risâle) 2. Tabii ilimler (17 risâle) 3. Psikoloji ve aklî ilimler (10 risâle) 4. Din ve ilâhiyât ilimleri (11 risâle)

Ebu Hüseyin Ali İbn Ali el-Mes’ûdî, hicrî üçüncü asrın sonlarında Bağdad’da doğmuş ve 346 (957) yılında, Kâhire’de vefat etmiştir. Hayatı boyunca ilim peşinde koşan Mes’udî’nin şöhret sahibi olduğu asıl alan tarihçiliktir. 300 (912) yılında seyahat etmeye başlamış ve tüm İran, Hindistan, Seylan ve Madagaskar, Suriye, Kuzey Afrika ve Endülüs’ü gezmiştir. Bu uzun seyahatlerinde edindiği bilgileri derleyip toplamış, daha çok sosyal olayları, kültürel olguları nakletmiştir. Nitekim günümüze ulaşan eseri ‘Mürucu’z-Zeheb’, İslam tarihinin ilk dört asrındaki yaşamı ve sosyal yapıyı anlayabilmek için birinci derecede kaynak sayılmaktadır.

Hâfız ibn Kesîr onun hakkında şöyle diyor; Ca'fer b. Muhammed b. Huseyn b. Ca'fer es-Serrâc, Ebû Muhammed el-Kâri'u'l-Bağdâdî. 416/1025 yılında dünyaya geldi. Kırâat rivâyetleriyle beraber Kur'an’ı okuyup hıfzetti. Birçok beldeleri dolaşıp birçok hanım ve erkek hadis üstadlarından hadisler belledi. Onun kaydı sahih, zihni üstün idi. İyi bir edîb ve şâirdi. Bağdadlı İsmail Paşa da onun Hanbelî olduğunu ve 416'da tevellüd edip 500/1106 senesinde vefât ettiğini yazdıktan sonra şu eserlerinin isimlerini kaydetmektedir; 1-Hükmü's-Sıbyân 2- Zühdü's-Sûdân 3-Menâkıbu's-Sûdân 4-Nazmu tenbîhi Ebî İshâk Şîrâzi 5-Mesâriu'l-Uşşak

Şeyhu’r-Reîs Ebû Ali Hüseyn İbn Abdillah ibn Sînâ el-Buhârî; 370/980 yılında, Buhârâ’nın Efşâne kasabasında doğdu. On yaşında Kurân’ı hıfz etmiş ve birçok ilimlerde eğitimini tamamlamıştı. İlk gençliğinde, Abdullah Nâtilî adında bir zattan felsefe ve mantık tahsîl etti. Fakat asıl uzmanlığı tıp ilmindeydi. Kendisi şöyle diyor; “geceleri de okumak ve yazmakla meşgul olurdum. Uyku bastıracak dahi olsa, bir bardak bir şeyler içerek açılıyor, yeniden çalışmaya koyuluyordum.” İbn Sînâ’nın yetişmesinde, o dönemde Buhârâ’da bulunan muazzam kütüphânenin mühim bir payı vardır. Nitekim Sâmânî hükümdârı Nûh b. Sâmân’ı tedâvî etmesi üzerine bu kütüphânenin başına getirilmiş, kendisini “Şeyhu’r Reîs” yapacak geniş bilgisini burada devşirmiştir. Fakat yirmi yaşlarına geldiğinde, Sâmânî hükümdârının vefâtını izleyen dönemde çıkan karışıklıklar, onu Buhârâ’yı terke mecbûr etti. Bundan sonraki hayatı oldukça karışık ve sıkıntılıdır. Önce Harizm’e sığınmış burada Bîrûnî ve Ebû Saîd Ebû’l Hayr gibi önde gelen âlim ve sûfîlerle tanışıp görüşmüştür. 1009 yılında Gazneli Mahmûd’un tâkibinden kaçarak bitkin bir halde Irâk-ı Acem’e sığındı. Parçalanmış Büveyhî devletinin ortaya çıkardığı küçük emîrliklerin birinden ötekine sığınmak sûretiyle sıkıntılı zamanlar geçirdi. Bu sıkıntılı hayatta bazen hekîm bazen vezîr bazen de siyâsî mahkûm idi. Binlerce sayfayı tutan eserlerini, böyle sıkıntılı bir hayat sürerken nasıl yazdığına şaşırmamak elde değildir. Genç sayılabilecek bir yaşta, 1037 Haziran’ının yirmi birinde Hamedânda vefât etti.

1132 yılında İran'ın Fesâ şehrinde doğmuştur. Küçük yaşından itibaren ilim tahsîline başlamış, Kurân’ı hıfz etmiş ve muhîtinin önde gelen sîmâlarından olmustur. Ancak onun karakterini yoğuran temel unsur, çok küçük yasından itibâren meylettiği tasavvuftur. Hakîkaten onun bütün eserleri, yazdıkları ve söyledikleri bu sâhanın zikredilmeye değer meyvelerindendir. Bu arada onun Vahdet-i Vücûd anlayışının şiddetli bir taraftarı ve oldukça cezbeli bir şahıs olduğunu da kaydedelim. Nitekim kendisi biri üç yaşındayken olmak üzere üç defa ilâhî cezbeye nâil olduğunu söyler. Tahsîlinden sonra kaldığı Şîraz şehrinde 1209 senesinde hayata veda etmiş olan Rûzbihân Baklî’nin, tasavvuftaki bin bir makamdan bahsettiği Meşrebu’l Ervâh isimli bir kitabı vardır.